Foto's en verhalen

Een paar leerlingen hebben iets over zichzelf geschreven. Hier volgen hun verhalen met enige vertaling erbij. De uitvoerige dankbetuigingen die overal in stonden, hebben de docenten op ons verzoek weggelaten: de beschrijvingen spreken voor zich.

Mackline Khakuya, een meisje uit de 2e klas schreef over zichzelf :

Zij is de oudste van een gezin van 7 kinderen. Haar moeder stierf toen ze in klas 1 zat.De vader is kennelijk weg en ze is opgevoed door een oude grootmoeder die geen andere inkomsten heeft dan haar tuintje. Oma en een tante schrapen alles bijeen om Mackline naar school te laten gaan. Maar het schoolgeld is eigenlijk een onmogelijke verplichting.

Edwin Shavola , een jongen van 18 jaar uit klas 2 schreef:

Zijn moeder stierf en ze liet 6 kinderen achter. Vader heeft geen werk en leeft van een tuintje. Het schoolgeld was een onmogelijke opgave voor hem en de directeur, sister Ancilla, heeft hem vorig jaar op school gehouden. Hij volgt de lessen en gaat dan naar het huis van een tante die dichter bij de school woont. Daar moet hij wel iets voor de kost doen: om 4 uur staat hij op om gras te snijden voor het vee. Ook moet hij de waterbakken vullen. Dat betekent waarschijnlijk een paar keer op en neer naar de rivier lopen of naar een pomp verderop. Als hij flink doorwerkt, kan hij zich voor 8 uur wassen en zijn uniform aantrekken. Meestal komt hij zonder ontbijt op school.

Gelukkig is er een schoolmaaltijd tussen de middag. “Ze eten de oren van mijn hoofd”, vertelde Sr Ancilla aan Henny. ’s Avonds wacht hetzelfde werk en hopelijk een stevige maaltijd met maïs en groenten. (Vlees of kip hoort bij een feestmaal.) Als er dan nog tijd over is, kan hij die aan zijn huiswerk besteden. Als er tenminste olie is voor de lamp……

Simon Kalewa uit de 4^e klas schrijft:

Hij is de jongste uit een gezin van negen kinderen. Zijn oudere zussen konden naar school, maar zijn broers werden allebei van school gehaald omdat de ouders het niet meer konden betalen. Zijn tante is nu met veel moeite te hulp gekomen, want Simon voelt zich verantwoordelijk voor het gezin. Het laatste halve jaar heeft hij nu “cadeau” gekregen en hij is erg blij dat hij in het internaat kan verblijven. Dan kan hij in ieder geval goed studeren, ook ’s avonds bij het electrische licht (!). Hij weet ook dat hij iedere dag te eten heeft.

Scholastica uit de derde klas schrijft:

Haar vader stierf toen ze een paar maanden oud was en haar moeder bleef over met de zorg voor zes kinderen. Het beetje geld dat moede binnen brengt, gaat op aan eten. Haar broer Pascal en zij zijn geholpen door haar tante. Maar dat ging slechts met grote moeite. Gelukkig kunnen ze nu met wat hulp van uit Nederland intern blijven. Het voordeel is, dat er ieder dag eten is en ook zij noemt het een ramp dat de huizen geen verlichting hebben, want geld voor olie is er niet en als er al wat licht is, prikt de walm zozeer in haar ogen dat ze niet kan lezen.
Ze is heel gemotiveerd en verantwoordelijk. Dat blijkt wel uit het feit dat ze in het internaat de “head-girl” is, met het gezag dat daar bij hoort. Dat staat niet in haar brief, maar dat is te lezen bij het onderschrift van de foto van de meisjesslaapzaal.

in de schoolbibliotheek

de dagscholieren gaan naar huis

Edwin Imbwaka uit klas 3 schrijft het volgende:

Hij is de oudste van 6 kinderen en zijn ouders zijn niet in staat ( aids? ) om ze groot te brengen. Ze hebben bijna geen eten en er is b.v. geen geld om de olielamp te vullen, zodat hij en zijn zus ’s avonds kunnen studeren. Hun tante betaalt het schoolgeld voor hem en zijn zus, maar met grote moeite.