De
voorgeschiedenis
De
middelbare school St.-Joseph’s High School is opgericht door de Keniaanse Sisters
of Mary die in de regio al 40 jaar werkzaam zijn in de sectoren gezondheid,
welzijn en onderwijs. De kloosterorde is opgezet door de Nederlandse Zusters
Ursulinen van Bergen, maar na het vertrek van die zusters in de woelige jaren
’80, stonden de Sisters of Mary op eigen benen. En dat konden ze best, maar ze
misten wel een stuk structurele financiële
hulp uit het buitenland.
In 2000 kochten ze een stuk land met daarop de schoolgebouwen van een failliete
instelling en begonnen daar een school voor het voortgezet onderwijs voor alle
etnische groeperingen in de regio. Maar de subsidies van het ministerie zijn
laag en de corruptie was hoog in de afgelopen jaren onder de vorige president
Arab Moi. Het is een dagelijkse strijd om het hoofd boven water te houden.
Op haar reis naar Kenia in november 2003 heeft Henny Knijff, secretaris /
penning meester van de stichting, dat met eigen ogen kunnen zien. De leraren
moesten die maand genoegen nemen met een voorschot van 80% van hun salaris. De
rest was er gewoon ( nog ) niet. Dat ging de directeur, Sister Ancilla,
echt aan het hart, want ze heeft een hardwerkend team van allemaal Keniaanse
docenten
en hun salarissen zijn niet hoog. Tijd om in hun tuin te werken aan de verbouw
van maïs, groenten en vruchten hebben ze niet. Ze zijn helemaal van hun inkomen
afhankelijk.
De
school
Na klas
7 of 8 komen de jongens en meisjes naar de enige vorm van vervolgonderwijs die
er in de regio is: de High School. De opleiding duurt 4 jaar.
De
examens zijn staatsexamens. Kwamen die voorheen uit Cambridge, Engeland, nu
worden ze in Kenia samengesteld.
Ook in dit deel van Afrika is het voortgezet onderwijs
een must. De jongeren en hun ouders zijn zich dat wel bewust. Alle ontwikkeling
en een menswaardig bestaan begint met onderwijs. De leeftijd van de
jongeren varieert van 13 tot 18/19 jaar. Maar vaak zijn ze al ouder, omdat ze niet eerder het
schoolgeld konden opbrengen.
De inzet van de jongeren is heel groot. Ze zijn zich terdege bewust van het feit
dat ze maar een keer een kans krijgen om te leren . De gezinnen liggen er
letterlijk krom voor. Voor de ouders is een kind dat een inkomen kan verdienen
een soort oudedagsvoorziening. AOW bestaat er niet in het land.
Na de
High School kunnen de besten naar de universiteit of een beroepsopleiding in
onderwijs, gezondheid, techniek of administratie enz. In december 2003 werden er
30(!) leerlingen van St.-Joseph’s aangenomen op de universiteit. Dat laat zien
dat er goed gewerkt wordt op de school.Met het
lagere niveau gaan ze naar winkels en kantoren. Wat dat betreft is Kakamega een
regionaal centrum met kantoren en winkels in een dichtbevolkt boerengebied.
Na school wordt er soms
buiten aan sport/ gymnastiek gedaan. Daar getuigen de foto’s van. Maar er
wordt veel te weinig aan teamsporten gedaan. De reden is dat er geen geld is
voor echt goed materiaal. Toen ik er was in het najaar 2005, beloofde een goede
gever € 250,- voor het meest noodzakelijke sportmateriaal. Prachtig: er werden
meteen een goede voetbal, een volleybal, netbal. Springtouw, badmintonrackets en
een paar spellen o.a. voor gehandicapten onder de leerlingen van gekocht. Wat
had ik graag hun reacties gefilmd toen de doos met spullen open ging ! Ze
dansten en zongen. Een prachtig begin. Ze zitten opeens en tussen vier en
vijf op zondagmiddagen niet meer te hangen, maar zijn in de activiteit en daar houden
ze van ! Deze leeftijdsgroep heeft dat heel hard nodig.”
De stichting Help kakamega heeft een aanvraag ingediend voor meer sportartikelen
o.a. bij De Leidse Singelloop. Wie weet!
Maar er
wordt ook muziek beoefend en toneel gespeeld. Het schoolkoor ondernam
twee jaar geleden met het verschrikkelijke openbaar vervoer de lange reis naar
Nairobi en won daar een landelijke prijs voor hun zang o.l.v. muziekdocent Paul.
Maar Paul werd “weggekocht”….
Toen ik er was waren er geen muzieklessen; de leerlingen zingen onder hun eigen
leiding! En wat mooi. Ook dat kan in Kenia.
Hetzelfde
geldt voor de expressievakken. Wij hopen nog eens op een “voorzetje” van
deze of gene persoon of organisatie.
|
 |
 |
|
naar de eetzaal
|
klas 4 tijdens een examen |
|
 |
 |
|
de kok kookt letterlijk een flinke pot |
de slaapzaal voor de meisjes |
|
|
|
|
Ze sporten zo graag! |
Sr. Ancilla, in gesprek met de onderdirecteur en een vader |
Het Internaat
Veel
leerlingen wonen ver van school en ze hebben niet altijd thuis gelegenheid om
huiswerk te maken: er is vaak geen licht, terwijl het in de tropen iedere avond
om 6 uur, uiterlijk half zeven aardedonker is.
Bijna
alle kinderen blijven zodoende na school in “het internaat” : ze krijgen
eenvoudige kost en inwoning op het terrein.Opvallend is
dat ze tevreden zijn met
ZO WEINIG! Een propvolle slaapzaal met
stapelbedden voor de meisjes en een slaapzaal voor de jongens in een gebouwtje
met ( nog) golfplaten wanden. Het douche- en toiletblok werd min of meer gesloopt
tijdens de leegstand; alle leidingen zijn verdwenen. Maar niemand van de
leerlingen klaagt nu als ze zich in een teiltje moeten wassen . De wc is een gat
in de grond met een betonnen plaat erboven op, maar zonder spoeling. Thuis zijn
ze meestal niet veel beter gewend, maar voor zo’n grote groep zouden nette
faciliteiten veel leefbaarder zijn en ook opvoedend. Het staat hoog op de
verlanglijst van de school, maar er is
( nog) geen geld voor.
naar boven
|
